De andere kant van een familiedag

Veel voorbereidend werk ligt te grondslag aan het geslaagde familietreffen op 2 september 2000. Toen in de voorjaarsvergadering van het Stichtingsbestuur werd geopperd om eens wat anders te doen in de plaats van de zo langzamerhand traditioneel geworden familiedag in de Bilt, was het Cees Moret die met het idee kwam om eens een dag naar buiten te gaan. Zo’n opmerking was wel even wennen. Geen computers, geen speeches, geen uitgebreide overzichten van nieuw ontdekte familieleden, geen tentoonstelling van het een of ander, maar gewoon naar buiten. We hebben Anna toch? Wie kan er beter over buiten vertellen dan Anna Vriezen – Moret in Putten. En de bestemming lag gelijk vast. Cees zou met Anna gaan praten en bij positieve reactie het een en ander regelen, wat tevens ook het groene licht was wat hij van de vergadering kreeg. En dat is gebeurd. En voortreffelijk!

Een dikke vijftig Moretten met aanhang waren rond tien uur op die bewuste zaterdag morgen aan de Arnhemse Karweg in Putten. De weg erheen was met behulp van Cees z’n plan gemakkelijk te vinden. Anna stond met haar echtgenoot Theo ons al op te wachten en Gisela had de koffie met koek al klaar staan. Daar waren we wel effe aan toe. Jammer dat de weerprofeten geen dispensatie verleenden op hun plan het te laten regenen. Maar afgewisseld door wat droog weer konden we toch naar buiten. Bij bloemen hoort zonlicht, dit licht was er niet in natura, maar Anna bracht op onnavolgbare wijze toch zonlicht in onze gedachten. We zagen de bloemen en de bijen dansend er om heen. Staande in de open schuur op een groentekist met een gat in het midden, vertelde zij van haar passie, bloemen en bijen.

Toen ging het naar buiten. Hoewel al wat later in het seizoen konden we toch nog duidelijk de schoonheid van de natuur zien. De geuren opsnuiven van de dropplant, van chocola, van vanille en pepermunt. De kleuren in je opnemen van de bloemen in de verschillende tuinen, het blauw van korenbloemen tegen het geel van laat bloeiende veldbloemen. Het wordt de bezoeker wel duidelijk dat hier een stuk werk in zit waar alleen maar bewondering voor kan worden opgebracht, niet te vergeten de liefde om zoiets tot stand te brengen.

Het gaat weer zachtjes regenen en langzaam trekken we langs Het Leemen Huusje, waar de Rothweiler met een rode zakdoek om, over de onderdeur hangend, alleen maar vriendelijk is tegen de dames, naar de open schuur waar Gisela ons weer vergast op haar heerlijke kopje koffie. Hier ontvouwt Cees het verdere gebeuren. Pannenkoeken eten in de buitenlucht gaat niet door, de regen is spelbreker. Een voorstel is om in Putten een restaurantje op te zoeken, wat te eten en dan naar het in het plaatsje Terschuur gelegen ‘Oude Ambachten- en Speelgoedmuseum te gaan. Aldus besloten. Wat was daar veel uit grootmoeders, maar ook uit onze jeugdjaren te zien. Bij sommigen kwamen de herinneringen met verhalen, soms ‘sterke’, heel duidelijk boven drijven.

Na nog een drankje te hebben gedronken was et tijd om huiswaarts te gaan en afscheid te nemen van ‘oude’ en ‘nieuwe’ bekenden. Voor het vertrek werd met een dankbare handdruk uiting gegeven aan het door Cees en Gisela Moret georganiseerde ‘dagje naar buiten’.